Imbir lekarski Zingiber officinale
Odrobina historii:
Imbir opisywano w literaturze chińskiej z okresu 25-200 n.e. jak "lek uniwersalny”. Grecy i Rzymianie importowali imbir od ok. 200 roku. Od XIV wieku był drugą zaraz po pieprzu czarnym przyprawą w Anglii. W XVI wieku Hiszpanie przewieźli imbir z Indii do Ameryki.
Surowiec
W lecznictwie wykorzystuje się kłącze imbiru - Rhizoma Zingiberis.
W Polsce kłącze imbiru jest dostępne w marketach (świeże), w sklepach zielarskich i spożywczych (sproszkowane suche). Świeże kłącza należy wysuszyć w lekko ogranym piekarniku w temp. do 45 stopni C.
Zastosowanie:
Silny napar z utartego suszonego kłącza jest barwnikiem do włosów rudych. Imbir może redukować nudności i chorobę lokomocyjną i jest popularnym ziołem przy porannych nudnościach ciążowych. Imbir stosowano tradycyjnie w leczeniu problemów ze skórą tak wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Wyciąg imbirowy podany przy przeziębieniu czy grypie ma działanie rozgrzewające i przyspiesza odpowiedź układu immunologicznego organizmu na infekcję. Napary przygotowuje się rozgniatając plaster świeżego kłącza i zalewając wrzątkiem. Można przyjmować krople imbirowe lub gotowe kapsułki z suszonym kłączem.
